Als ouder heb je dromen en verwachtingen voor je kind. Wanneer je kind een beperking heeft, loopt die toekomst soms anders dan gedacht. Bij elke nieuwe mijlpaal kan dat opnieuw voelbaar worden. Stefanie Maeghe, medewerker bij onze thuisbegeleidingsdienst Accent, verdiepte zich in dat ‘levend verlies’ en ontwikkelde een wandeling die zorgouders uitnodigt om er even bij stil te staan.
Een eerste schooldag. De overstap naar het secundair onderwijs. Een hulpmiddel dat nodig wordt. Voor veel gezinnen zijn het momenten waarop opnieuw duidelijk wordt dat niet alles vanzelfsprekend loopt.
“Je laat je verwachtingen niet volledig los, maar je moet ze soms wel bijstellen”, vertelt Stefanie. “Soms loopt het een hele tijd goed en dan komt er een nieuwe mijlpaal. Dan kan die onzekerheid plots weer naar boven komen.”
Stefanie werkt al meer dan vijftien jaar bij Accent, waar ze kinderen met een visuele en/of meervoudige beperking en hun gezin ondersteunt. Daar merkt ze hoe levend verlies soms in heel praktische vragen verscholen zit.
“Als we het bijvoorbeeld over een witte stok hebben, gaat het niet alleen over het hulpmiddel. Die stok maakt de visuele beperking ook meer zichtbaar. Als ouder denk je dan misschien: zal mijn kind later alleen op stap kunnen?”
Ruimte voor rouw
Ook persoonlijk kwam rouw op Stefanies pad. Na het verlies van haar zoontje Eden* vond ze veel rust in wandelen en in de natuur. Jaren later besloot ze zich verder in het thema te verdiepen en volgde ze via De Kade een postgraduaat tot rouw- en verliesconsulent.
Voor haar eindopdracht wilde ze die persoonlijke ervaring verbinden met wat ze al jaren in haar werk ziet bij zorgouders. Zo ontstond het idee voor een wandeling rond levend verlies.
Niet toevallig een wandeling. “Zorgouders hebben vaak al een heel druk leven in het teken van hun kind of kinderen. Tijd maken voor zichzelf is op zich al deugddoend.”
Wandelen, denken en voelen
De wandeling loopt 4,7 kilometer door Bulskampveld en telt acht stops. Met een boekje in de hand krijgen ouders onderweg informatie, reflectievragen en kleine oefeningen mee. Denken én voelen krijgen er een plaats.
De wandeling wil daarbij geen pasklare antwoorden geven.
“Ik hoop vooral dat ouders even kunnen stilstaan bij zichzelf. Wie ben ik als zorgouder? Hoe doe ik dit allemaal? En dat ze voelen: ik ben hier niet alleen in.”
In het boekje zijn daarom ook ervaringen van andere zorgouders verwerkt. Die herkenning kan steun geven, maar ook ruimte maken voor zelfzorg en veerkracht. Want soms hoeft verdriet niet meteen opgelost te worden. Het mag er ook gewoon zijn.
De wandeling kan individueel gedaan worden. Binnen Thuisbegeleiding Accent wordt ze ook samen met ouders gewandeld, zodat er naast reflectie ruimte ontstaat voor ontmoeting en herkenning bij elkaar.
Zelf de wandeling doen?
De wandeling is vrij toegankelijk in Bulskampveld. Het bijhorende boekje is verkrijgbaar in het bezoekerscentrum of aan het onthaal van een van onze campussen.
